วะ ฮ่าๆ คอมเล่น ได้แล้วเฟ้ย ได้เล่นเนตสมใจแล้ว

ตอนแรก คิดว่า หน้าร้อนนี้ จะแสนเซ็ง

แต่ก็เซ้งมาแล้วซักระยะ เพราะไม่มีคอม ไม่ใช่สิ  มีคอม แต่ไม่มีเนต

ตอนนี้ โอเค แล้ว ได้เล่นเนตแล้ว ถึงจะช้าเหมือนเดิม แก็ยังได้เล่น

ได้กลับเข้าสู่โลกส่วนตัวซักที

หน้าร้อนนี้ ร้อนหลือเกิน แบบว่าได้อีก ไม่มีอะไรจะทำ นอกจาก กิน นอน ดูหนัง

ก่อนหน้านี้ ไปโลตัส เหอะๆ กวาดหนังมาดูเพียบ อะไรมั่งน๊า

ส่วนมาก ก็เคยๆดูกันแล้วทั้งนั้นแหละ ก็มี 

●ヤスコ　と　ケンジ
●ガリレオ
●太陽のウタ
●ナダ　ソウソウ
●DIVE
●Alway

ส่วนมาก ดูแล้วทั้งนั้นแหละ ฮ่าๆ แต่อยากซื้อ เหมือนจะเงิน

ก็มีน่ะจิ เงินที่ตัวเองหามาได้(เอามาผลาญกับเรื่องพวกนี้)

ช่างมันเถอะหน่า ถือว่าป็นการฝึกการฟังที่แสนจะอ่อน
(แน่ล่ะ สอบวัดระดับ การฟังเพิ่ม มา 7คะแนน เอง)

ก่อนหน้านี้ พึ่งปิดเทอมได้ไม่กี่วัน น้ำหนักขึ้นมา 4กิโล อีใหม่ เครียด อย่างมาก

แล้วช่วงนี้ก็ไม่ได้ไปออกกำลังกายด้วย แต่ควบคุมเรื่องอาหารการกิน

พยายามไม่นอนกลางวัน งดแป๊ปซี่(แต่วันนี้กินไป1ขวด ลิตร ฉลอง คอมซ่อมสร็จ)

ขอให้ลดลงมาทีเถอะ ไม่มั่นใจในตัวเองเลยจริงๆ

อ่อ ไปเที่ยวที่ สัตหีบมาแหละ เมื่อวันที่12-13 ดำกันเลทีเดียว

แล้ว ให้แม่กดสิวให้ หลังจากนั้น ก็หน้าเป็นแผล ตอนนี้ น่ากลัวมากๆ แผลอ่ะ

จะหายมั้ยน๊า ไม่กล้าออกไปไหนเลย แต่ให้ตายสิ

เราต้องแบกหน้า และหุ่นแบบนี้ ไปสอนหนังสือที่ราชมงคล ทุกวัน อังคาร-พฤหัส

อยากยกเลิกคลาสเหลือเกิน แต่ ไม่ได้ เพื่อเงิน ยอมด้าน เว้ย

ไม่ได้ทำเรื่องไรสียหายนี่นะ ฮ่าๆ

สำหรับเรื่องสอน โอ่ย เริ่มเหนื่อยแล้ว ยิ่งสอนยิ่งยาก ว่ะ

ถึงจะผ่านระดับ 2มาแล้วก็เถอะ แต่การสอนเบื้องต้นนี่ มัน เหนื่อยจริงๆ

เรื่องบางเรื่องเรากลืมไปแล้ว เรื่องบางเรื่องเหมือนจะไม่เคยสนใจ

แต่ข้อดีก็คือ ได้กลับมาทบทวนเรื่องที่ลืมไปแล้ว

อีกครั้ง ขอให้การสอนครั้งนี้ ได้ประโยชน์

ทั้งตัวน้องโม เอง แล้วก็ตัวเราเองด้วยเถอะ(น๊า)

 พึ่งรู้เกรดตัวเอง  "ตก" แหละ

แต่ช่างมันเถอะ เราพยายามอย่างที่สุดแล้ว

มันก็ไม่ได้แย่เกินไป ยังอยู่ในรูบแบบที่ยังรับได้อยู่

ให้ตายสิ ช่วงนี้ อยากไปปลดปล่อยเหลือเกิน ตอนหลังสอบเสร็จได้ ปลดปล่อยนิดๆ

ได้กินเหล้าเบียร์ไม่อั้น แต่ก็ไม่รูว่าจะกินไปทำไม ปกติไม่เคยกิน แล้วนั่งเฉยๆ

รู้สึเปล่าประโชน์? แต่ก็ทำไปแล้ว

เอ่อ  มิจจัง กลับญี่ปุ่นไปแล้วล่ะ ได้เจอกันก่อนกลับด้วย

เอาเงินที่พึ่งทำงานไดครั้งแรก ไปซื้อเสื้อมา 2 ตัว

ให้มิจจัง 1ตัว แล้วก็ ฝากให้โซ ด้วย ไม่รูป่านนี้โซ จะได้หรือยัง

ก่อนจากได้คุยกับมิจจังเล็กน้อย ฮ่าๆ

โซยังไม่ตอบเมล์กลับมาเลย นานแล้ว น๊า อยากรู้ความเคลื่อนไหว

ใบขับขี่จะทำได้หรือยังนะ แล้วจะเปิดเทอมหรือยัง ไม่รู้เลย คิดถึงมาก ฮ่าๆ

ปิดเทอม น้องแตมโทรมาคุยด้วยบ่อยๆ เกี่ยวกับ โชจิคุง อิอิ เด็กน้องเขาแหละ

ขอให้ทั้ง2 ไปได้ด้วยดีเถอะ คอยเชียร์อย่เสมอ

แต่วันนี้ได้เล่นเนตทั้งที น้องแตมดันไม่ออน เฮ้อ รออยู่ เน้อ

 

เดี๋ยวไปล่ะ ไว้จะมาอัพใหม่

แต่คงไม่มีใครเข้ามาอ่านหรอกมั้ง

edit @ 24 Apr 2009 21:32:10 by takumin

 

20 ธันวาคม 2551
ตอน วันที่สองแล้ว

เช้าของงานวันที่สอง ขอแสดงความยินดีด้วย ที่ไม่สาย
ก็แน่ล่ะ เล่นออกจากหอเช้ากว่าปกติราวๆเกือบ2ชั่วโมง
เนื่องจากว่านัดแอ๊บเอาไว้ ทั้งที่เวลาออกรถต่างกันตั้งเป็นชั่วโมง ฮ่าๆ

พอแอ๊บออกไปสวนลุมก่อน ก็เลยได้นั่งคุยเล่นอยู่กับ บี เด็กจุฬาที่ทำงานด้วยกัน

เอิ่ม อีใหม่ แอ๊บแบ๊วได้ใจ แต่เหมือนว่าจะออกแมนแฮะ ฮ่าๆ

วันนี้แบบว่าตอนนั่งรถ ก็ไม่ได้รู้อะไรหรอก พอกำลังจะออกจากโรงแรม มองไปรอบๆ
ไม่มีสต๊าฟคนอื่นนอกจากเราเลย แบบว่า งงมาก
ตอนกำลังขึ้นรถ ก็หันไปถาม คุณ อากานุมะซังว่า "มีหนูเป็นสต๊าฟไปคนเดียวหรอ"
เขาก็บอกว่า"ใช่จ่ะ" ไอเราก็แบบว่า "ไม่น๊า กลัวววววว"
คุณอากานุมะ ก็บอกว่า "ไม่เป็นไรๆเท็นโชว์ซังน่ะใจดี"
เรื่องนั้นไม่กลัวหรอก แต่เขินที่เป็นคนไทยคนเดียวนี่จิ

พอถึงสวนลุม ก็ไม่ได้ไรมาก เข้าไปนั่งเม้าส์ๆซักพัก พี่เขาก็เรียกประชุม
แล้วแบบว่า พอออกมาอีกที ทั้งเท็นซัง พี่อ้อมพี่แซมหายไปหมดแล้ว
ก็เลยเดินไปที่เวที วันนี้เวทีที่แสดงคือเว
ที 10 โอ่ย ไกลโคตรๆ ก็เดินไปคนเดียว แอบหลงด้วย
พอเดินไปใกล้จะถึงเวที พี่แซมกับพี่อ้อมก็เดินมาพอดี บอกว่าจะไปเช็คชื่อ
แล้วเราก็เข้าไปหาเท็นซัง แล้วคุยเรื่องซาวด์ที่จ
ะใช้เปิด เขาก็บอกว่า "ให้เจ้าหน้าที่ไปแล้ว"
ตอนนั้นเราแป่วมาก คือรู้สึกว่า ไม่มีเราเท็นซังก็อยู่ได้นี่หน่า คือรู้สึกเสียหน้านิดๆ
ตอนนั้นเฟลไปแป๊ปหนึ่ง บอกเท็นซังว่า "มีอะไรก็เรียกนะ จะไปนั่งเล่นแถวๆนี้แหละ"
ระหว่างที่เขาเตรียมของเตรียมอะไร เราก็ไปนั่งเล่น เอ วันนี้แสดงคิวที่1เลยมั้ง

ว่างจัดก็เลยถ่ายรูปเล่นซะเลย

ก่อนจะแสดง เราก็ได้คุยกับสต๊าฟเวทีนี้นิดหน่อย
แบบว่าเขาไม่เฟรนรี่เหมือนเมื่อวานเลย
แบบว่า คิดว่าตัวเองหน้าตาดีก็เลยเก็กหรือว่ายังไง เวลาพูดถามไรก็ไม่ให้ความร่วมมือ
ก็มารู้อีกทีว่าเขาเป็นพิธีกร(แล้วไงอ่ะ)
สต๊าฟที่เวทีนี้บอกให้เท็นซังเอาน้ำบิวตี้ที่จัดให้เอาไปเป็นของขวัญให้คนดู
ด้วย ตอนแรกคิดว่ามันจะเป็นการรบกวนการแสดงของเขาหรือเปล่า
แต่พอลองไปคุยแล้วก็ โอเค เขายินดี แถมยังมา
ถามเราว่า "ของขวัญ ภาษาไทยว่ายังไง"
ก่อนแสดงโชว์ ก็ได้คุยกันนิดๆหน่อยๆ เหมือนว่าเขากำลังจะหาที่
ช็อปปิ้งมั้ง เลยบอกไปว่า"ถ้าอยากได้ของแพงก็ไปพารากอน ถ้าของถูกก็เจเจ"
เขาก็บอกว่า "เอาของถูกก็พอ แค่อยากซื้อเสื้อ" HaHaHa~
ช่วงรอๆแสดง เขาก็เห็นเรานั่งเล่นเฉยๆกับพวกพี่แซม ก็เลยมาสอนเต้นต่อ
คราวนี้เป็นแบบรูกี้ เพราะเราเคยถามเขาเมื่อวานนี้ว่าเต้นยังไง
แต่ให้ตายสิ ตอนนี้ลืมไปแล้ว ฮ่าๆขอโทษคร๊าบ อุสาต์สอนให้แท้ๆ


เท็นซังก่อนแสดง

ก่อนแสดง เท็นซังก็มาถามอีกครั้งว่า "ของขวัญภาษาไทยว่ายังไงนะ"(ความจำสั้นมาก)
เขาก็ชอบถามหลายๆคำนะ อย่างเช่น "สวัสดีครับ, รอซักครู, ขอบคุณ" อะไรพวกนี้
แต่ไอ้คำว่าของขวัญอ่ะลืมบ่อยมาก แล้วก็ถามบ่อยมาก แต่ก็โอเคน่ารักดี คนแก่ก็เงี้ย
วันนี้อีใหม่แอบอู้ เล่นสอนภาษาญี่ปุ่นง่ายๆให้พี่แซมซะหมด
อย่างเวลาเอาน้ำไปให้ก็พูดพูดแบบนี้ ก่อนแสดงให้พูดแบบนี้ หลังแสดงพูดแบบนี้
เท็นซังก็ขำใหญ่เลย อีใหม่นั่งสบายใจ ให้พี่แซมจัดการหมดเลย ฮ่าๆ


แล้วเท็นซังก็ไหว้ก่อนแสดงเหมือนเดิม

ตอนก่อนแสดงก็ไปยืนคู่กับเขาก่อนจนกว่าเขาจะออก เท็นซังก็บอกว่า
"ใหม่จังไปดูก็ได้"
ไม่ต้องบอกก็เหมือนจะรู้ อีใหม่จองที่ไวแล้วหน้าสุด ไม่ค่อยเห่อเลยอะ
ตอนที่เท็นซังแจกของขวัญนะ ตอนแรกเราคิดว่าเขาคงจะแค่เดินเอาไปให้เฉยๆ
แต่ปรากฏว่าไม่อ่ะ โปรมากๆ เขาเต้นๆๆ แล้วก็เอาไปให้แบบมีสเต็ป เริ่ดอ่ะ
แสดงรอบนี้เท็นซังเล่นไม่จบ ไม่ได้เสกดอกไม้ ตอนแรกก็ออกจะงงๆ
เท็นซังส่งสัญญาณไปให้ที่เครื่องเสียง บอกว่าให้หยุดแค่นี้
แล้ว พิธีกร(คนนั้นชื่อแมน)ก็ออกมาอย่างเหวอ  แล้วโชว์วันแรกของวันก็จบ

ข้างหลังเวที ก็คือได้คุยกัน พวกพี่แซมก็สงสัยว่า เออทำไมเล่นไม่จบ
เลยลองถามดู เขาก็บอกว่า "เนี้ย พื้นมันเอียง ถ้าเล่นแล้วกลัวมันจะพลาด"
แล้วพีธีกรแมน ก็เดินมาเหมือนจะหาเรื่องเลย
พูดประมาณว่า "ทำไมไหนบอกว่าเพลงมันมี7 แต่ทำไมเล่นแค่6" ประมาณเนี้ย
เราก็อธิบายเขาไป ว่าอย่างงี้นะ แล้ว ถึงตาเรากับเท็นซังบ้าง
เท็นซังบอกว่า "พิธีกรอย่าออกมาแบบผลีผลามสิ" อะไรประมาณนี้
คือความจริงเราจะไม่พูดก็ไห้เห็นเป็นการไว้หน้าคนไทยด้วยกัน
แต่แบบว่า สิ่งที่พี่เขาทำก่อนหน้านี้ เรารับไม่ค่อยได้อ่ะ ทำตัวหยิ่งเกินไป
เราก็เลยพูดใส่ไฟไปเลย ฮ่าๆ(เพิ่มจากที่เท็นซังพูดมานิดหน่อย อิอิ)
เขาก็บอกว่า เขาไม่ใช่มืออาชีพนะ ไอเราก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร
เลยบอกว่า "คราวหน้าก็ระวังด้วยละกัน"(ได้ทีเอาใหญ่เลยตู หึหึ)

คราวนี้ก็รู้ปัญหาอีกหลายอย่าง เช่น การแสดงที่ผ่านมาแดดมันส่องไปทางนึง
แล้วไม่มีคนไปนั่งทางนั้นเลย
คือ เขาอยากให้คนนั่งให้ครบทุกมุม บางทีก็อยากเอนเตอเทนด์
อย่างตอนที่เล่นละครใบ้ แล้วมันต้องหันไปทั้ง4มุมแต่นี่มีคนนั่งแค่3มุมเลยดูไม่ดี
เรากเลยบอกกับพิธีกรแมนว่า "พี่เดี๋ยวรอบหน้าพี่ช่วยบอกให้คนมานั่งครบ4มุมได้มั้ย"
แล้วเขาก็บอกว่า "เดี๋ยวคนดูก็รู้เองแหละ" คือ อึ้งเลย พี่เขาตอบเกรียนมากๆเลยอ่ะ
แค่บอกว่าจะทำให้มันก็จบแล้วใช่ปะล่ะ ตัวเองมีหน้าที่เป็นพิธีกรไม่ใช่หรอ แบบ รับไม่ได้

พอคุยกันรู้เรื่องแล้ว เท็นซังก็มาจัดเตรียมของแล้วเปลี่ยนชุด บอกว่าจะไปสูบบุหรี่
ก่อนไป เขาก็เอามือถือของเขามาถ่ายรูปพวกเรา ก็เลยได้ถ่ายรูปกัน

จากกล้องของเท็นซัง อิอิ อีใหม่ แมนกลืนกับชาวบ้านไปเลย


อันนี้จากกล้องของเราเอง พี่แซม(เสื้อขาว)พี่อ้อม(เสื้อดำ)


อันนี้ไปขอให้คนอื่นมาถ่ายให้ ไม่ชัดเลย ฮ่าๆ

เท็นซังบอกว่า จากนี้ไปให้พักนะ แล้วค่อยมาเจอกันอีกทีก่อนแสดงซักครึ่งชั่วโมง
แต่แบบว่า งานยังไม่เสร็จเราลั่นล้าไม่ออกหรอก ฮ่าๆ เลยนั่งเล่นซักพัก
เราก็บอกเขาด้วยว่า "วันนี้น้องสาวจะมาดู" เขาก็บอกว่า "ถ้ามาแล้วบอกด้วยนะ"

ซักพักมก็โทรมาบอกว่าถึงแล้ว ดูพารานอยเล่นอยู่ ก็เลยวิ่งไปหา
ปรากฏว่าก็ไปเจอเท็นซังกำลังเดินไปทางนั้นพอดี
เขาเห็นเม ก็ตกใจแล้วถามว่า เป็นฝาแฝดกันหรอ ฮ่าๆ ก็ใช่อ่ะนะ
เขาก็เลยขอถ่ายรูปเอาไว้ แบบว่าอายมากๆ ฮ่าๆ


เหล่าน้องสาวทั้งหลายคนที่2ถัดจากเรา วันนี้เป็นวันเกิดขาแหละ

พอดูพารานอยจบ ก็มานั่งเล่นหลังเวที10นั่นแหละ ก็ไม่รู้ว่าจะไปไหนนี่หว่า ฮ่าๆ

แล้วก็ถ่ายรูปเล่นกันต่อ รอเวลาแสดงรอบ5โมงเย็น

วันนี้นาโอโกะ กับทาคาหงิ(อาจารย์)ก็มาดูด้วย อีใหม่ก็เลยแบบว่า โทรไปจิกเลย
"อาจารย์อยู่ไหนคะ มาเวที10นะ ห้ามไปเวทีอื่นนะ ฮ่าๆ"
แล้วเขาก็มากันจริงๆ ทั้งสองคนนั่นแหละ
อีใหม่แอบเห็นแก่ตัว ไม่ให้อาจารย์ไปหาเพื่อนคนอื่นเลย ฮ่าๆ
พออาจารย์ดูของเท็นซังจบ ก็เหมือนว่าจะกลับมั้ง หรือว่านัดคนอื่นไว้หรือเปล่า
ก็แบบว่า ดีใจที่อาจารย์มาเป็นกำลังใจให้ ซึ้งใจมากๆเลย(ทั้งที่อีใหม่บังคับ)
แต่อาจารย์เขาก็คิดจะมาให้กำลังใจพวกเราอยู่แล้ว ออกมาทำงานข้างนอกทั้งที
ยิ่งเราเองทีเป็นน้องเล็กปี3 ความเครียดสูงมาก แต่พอได้เห็นอาจารย์ก็ยิ้มออกเลย


รูปเท็นซังตอนรอบ5โมงเย็น ก็ยังคงบริ๊งอยู่นะคะ ฮ่าๆ

รอบนี้มีปัญหาอยู่นิดหน่อย จู่ๆเท็นซังก็เรียกเราไปหา แล้วบอกว่า
ตอน6โมงเย็น มียืนตรงเคารพธงชาติไม่ใช่หรอ แล้วการแสดงของเขามันช่วงนั้นพอดี
เราก็เลยไปคุยกับพิธีกรเรื่องนี้ ตอนนั้นไม่อยากคุยกับพิธีกรแมนหรอก
อยากคุยกับพี่ที่คุมเครื่องเสียงมากกว่า แต่พี่เขาไม่ว่าง เลยต้องจำใจไปคุย
แล้วแบบว่า การตอบรับพี่เขาดีมาก เราเดินเข้าไปหาเขาดีๆ ไปบอกให้เขารู้
เขานั่งอยู่ใส่แว่นดำ หันมามองเรา แล้วไม่ตอบอะไรเลยอ่ะ(อยากถีบ)
ตอนนั้นรู้สึกอารมณ์เสียมากๆ อยากทำอะไรก็ทำไม่ได้ กุมชื่อเสียงของมหาวิทยาลัยอยู่
เลยเก็บอารมณ์ไว้ แล้วพูดกับเขาอีกรอบ ทีนี้เขาก็หันมาฟัง แต่ไม่ค่อยสนใจ
เราเลยออกมาเลยแล้วไปรอคุยกับพี่อีกคนที่กำลังยุ่งนั่นแหละ
เขาก็บอกว่า อาจจะไม่เปิดก็ได้ เพลงน่ะ
แต่ถ้าเปิดก็ต้องหยุดกระทันหัน จากนั้นเราก็ไปบอกเท็นซัง
เขาก็บอกว่า "ไม่เป็นไร น่าสนุกดี เล่นๆอยู่ก็หยุดค้างไปเลย"แล้วก็หัวเราะ

แบบว่าทึ้งในตัวเขาสำหรับความเป็นโปร แค่ช่วงเวลาแป็ปเดียวก็จับข้อผิดพลาดเล็กๆได้
อย่างเรื่องพื้นเอียงก็ใช่ เรื่องเพลงชาติก็ใช่ คือเขารอบคอบมากๆอ่ะ

วันนี้เท็นซังก็ไอดอลเหมือนเดิม มีคนมาขอถ่ายรูปเพียบ ฮ่าๆ
เมเลยได้สิทธิ์พิเศษ ได้เข้าไปถ่ายรูปไปคุยกับเท็นซังเป็นการส่วนตัว
พอมันดูรอบดึกจบ มันก็กลับ เพราะต้องพาน้องๆกลับบ้าน


อันนี้หลังจบการแสดงรอบสุดท้ายของวัน(ชอบรูปนี้อ่ะ)


พอดีเขาอยากทำท่าต่อยมอย เลยจัดให้(จากกล้องของเท็นซัง)


อันนี้พี่อ้อมกับเท็นซัง(จากกล้องของเท็นซังเช่นกัน)

ระหว่างที่รอเท็นซังเก็บของเตรียมกลับที่พัก พี่แซมเกิดสงกะสัยว่า
ทำไมเท็นซังถึงไม่กินข้าวเลย นอกจากน้ำก็เลยไปถามกัน
เขาก็บอกว่า "ถ้ากินข้าวแล้วพุงมันจะออก" อีใหม่ก็ขำกร๊ากเลย
คือแบบว่าคิดไว้แล้วเชียว เลยบอกไปว่า
"อย่างงี้นี่เอง พวกพี่ๆเขาเป็นห่วงเลยลองถามดู"
ระหว่างรอให้เท็นซังเก็บของ เท็นซังยื่นหนังสือมาให้เล่นนึง บอกว่า เนี้ยเอาไปลองอ่านดู
มันเป็นหนังสือเรียนภาษาไทยของเขา ไอเราก็แอบปลื้มใจ
นึกว่เขาจะไม่สนใจเรียนภาษาไทย
คือเห็นนักแสดงหลายๆคน มีหนังสือเรียนภาษาไทยด้วย
เท็นซังบอกว่าเอาไปอ่านคืนนี้ก่อนแล้วค่อยคืนพรุ่งนี้ก็ได้(ใจดีจัง)

แล้วซักพักจู่ๆก็มีคนวัยกลางคนเดินเข้ามาคุยกับเท็นซัง
ตอนนั้นไม่ได้สนใจเห็นว่าคุยกันรู้เรื่อง
เลยคิดว่าเป็นคนญี่ปุ่นละมั้ง(ปกติเวลามีคนมาคุยด้วยเขาจะเรียกเราไปเป็นล่ามไง)
คุยกันนานมาก แล้วพอคนนั้นไป เท็นซังก็ ถามว่า "ใหม่จังเห็นลุงคนเมื่อกี้มั้ย"
"เขาเป็นเจ้าของบริษัทมาชวนให้ไปเล่นให้กับเขา แต่ผมไม่อยากไป"
ไอเราก็แบบโหสุดยอดอ่ะเท็นซังมีคนมาขอซื้อตัวด้วย แล้วเราก็ตอบไปว่า
"โห สุดยอด แต่สำหรับเท็นซังแล้ว แบบนี้คงสนุกกว่าใช่มั้ยคะ"
แล้วเราก็ถามต่อว่า เขาเป็นคนญี่ปุ่นหรอ
เท็นซังบอกว่าไม่ใช่ คนไทยนี่แหละ แต่พูดภาษาอังกฤษเก่งมาก

ตอนที่รอเท็นซังเก็บของ จู่ๆพิธีกรแมนก็มาบอกกับพวกพี่แซมว่าให้ช่วยยกขอที
ไอเราก็แบบว่า เฮ้ยได้ไงวะ ไม่ใช่หน้าที่ของพี่เขาซักกะหน่อย
แล้วพิธีกรแมนนะ ตอนที่คนอื่นยก ก็ไปนั่งไขว้ห้างเฉยๆ พอพี่ๆยกไม่ไหว ก็บอกว่า
"เฮ้ย ลูกผู้ชายนะน้อง"ไอเราก็แบบว่า อยากพูดมากๆ แต่พูดไม่ได้ ไม่ใช่อะไร
ถ้าเกิดมีเรื่องขึ้นมาล่ะ ไม่ใช่แค่เราจะแย่ แต่มหาวิทยาลัยก็จะแย่ด้วย อีกอย่างนะ
ถ้าเกิดมีเรื่องขึ้นมาจริงๆ รุ่นน้องก็อาจจะไม่ได้มาทำงานนี้
เลยต้องเก็บอารมณ์ไว้ แล้วแบบว่าอยากร้องไห้มาก มันเจ็บใจ งืมๆ

เท็นซังเดินกลับไปก่อนส่วนเรากับพี่ๆก็เดินตามไปทีหลัง
พี่แซมกับพี่อ้อมพูดประมาณว่า เขาโดนคอมเม้นต์
เรื่องที่ว่าปลายให้เท็นซังอยู่คนเดียวแล้วตัวเองมาเช็คชื่อ เราก็เลยรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา
คือเป็นเพราะเราด้วยแหละ ที่เดินไปช้า เลยให้พวกพี่ๆเขาลำบาก
พอเขาจะกลับมาเช็คชื่อก็กลายเป็นว่า ปล่อยให้เท็นซังต้องอยู่คนเดียว
ความจริงหน้าที่ของพี่เขมันจบไปตั้งแต่ไปส่งเท็นซังที่เวทีแล้วแหละ แต่ใครวะปากมาก
เราเลยบอกว่าจะให้ไปคุยให้มั้ย แต่พี่เขาก็ไม่ยอมบอกว่าให้จบเรื่องนี้ไป
วันนี้มีเต่เรื่องที่ต้องเจ็บใจ โอ่ย

ทำงานเสร็จก็มานั่งเล่นที่ห้องพัก แล้วก็จัดการเรื่องรถตู้กลับให้เท็นซัง
วันนี้ขอตัวกลับก่อน ไม่ใช่ไรหรอก เพราะว่จะไปลุมพินีไนท์ กับแอ๊บเต็นท์
เห็นว่าจะพาลุงทาคาปัจจิกับGREGOซังไปหาซื้ออะไร ประมาณนี้

ที่ไนท์พลาซ่า เราก็ปล่อยให้ทั้งสองคนไปนอดเท้าส่วนเราก็จะไปเดินเล่นกัน
ความจริงลุงเขาชวนให้พวกเรานอดด้วย แต่ปฏิเสธไป ด้วยเหตุผลที่ว่า "เท้าเหม็น"
ตอนแรกลุงทั้งสองเขาจะให้พวกเราเข้าไปนอดด้วยให้ได้เลย
แล้วอีใหม่ก็เผลอหลุดปากไปว่า
"iranai(ไม่ต้องการ)"แล้วลุงๆเขาก็อึ้งไป เราก็นึกขึ้นได้ เลยเปลี่ยนวิธีพูด(
iranaindesu)ความหมายเหมือนกันนั่นแหละ
แต่เปลี่ยวิธีพูดให้มันนุ่มลงมาหน่อย อันนั้นห่วนเกินไป

พอดีพอลล่ากับตั๊กมาเที่ยวงานพอดี เลยบอกให้มาเจอกันที่สวนลุม
ระหว่างนั้น เราก็ขอตัวไปเดินหาซื้อของให้เท็นซังเป็นที่ระลึก
ก็ได้เสื้อมา1ตัว ไม่รู้ว่าเขาจะชอบหรือเปล่าวฮ่าๆ

อีเต็นท์เด่นเชียว


นานเหมือนกันนะที่ไม่ได้ถ่ายรูปร่วมกับเพื่อนชั้นปีเดียวกัน

วันนี้กว่าจะกลับถึงหอก็แบบว่าดึกมากๆ นั่งแท็กซี่กลับด้วยกันนั่นแหละ
แล้วเราก็ลง7/11ไปซื้อข้าวกล่องมากิน แบบว่าไม่ค่อยได้กินข้าวเลย
พอถึงหอ ก็เอาหนังสือที่เท็นซังให้ยืมมานั่งอ่าน แล้วก็เข้านอน

วันนี้เหนื่อยพอควร แต่เหนื่อยใจนี่ยิ่งกว่า
สต๊าฟเวทีนี้ไม่ค่อยดี เห็นหน้าแล้วรู้สึกไม่ค่อยอยากทำงานด้วย
นี่ถ้าคิดได้ไวกว่านี้นะ ตอนที่คุยกัน น่าจะเนียนทำเป็นแปลคำพูดจากเท็นซัง
แต่ที่จริงแล้วตัวเอง ใส่เอาเองหมดเลย ฮ่าๆ
แบบนี้ก็น่าสนุกดีนะ ฮ่าๆ

ป.ล วันนี้วันเกิดอีจิบีของเรา ฮิอิ
อายุ18ปีแล้วใช่มั้ยน๊า

ฮ่าๆ กลับมาอีกแล้วสำหรับการบอกเล่าประสบการณ์การทำงานครั้งแรกของเรา
ความจริงแล้วในนี้คงไม่มีใครเข้ามาอ่านหรอกมั้ง แต่ก็อยากจะเล่าง่ะ

สำหรับวันนี้ก็จะมาเล่าถึงงานวันจริงนะฮับ

19 ธันวาคม 2551
ตอน งานแรกก็สายซะแล้ว

ใช่ล่ะ อย่างที่ตั้งชื่อตอนไว้แป๊ะเลย งานวันแรก สายครับท่าน โอ้แม่เจ้า
รู้ๆอยู่ว่าการทำงานกับคนญี่ปุ่นนั่นน่ะ เรื่องเวลาสำคัญมาก
แต่อีใหม่คนนี้ ก็พลาดทำจนได้(ขอโทษครับคณาอาจารย์ที่สั่งสอนป๋มมา)
ก็เรื่องมีอยู่ว่า วันนี้ตื่นเช้าเหมือนเดิม (6โมงเช้า) ต้องไปให้ถึงโรงแรมตอน 10โมง
ความจริงวันนี้เท็นซังแสดงรอบแรกตอน 5โมงเย็น แหละ
แต่ที่ต้องไปเร็วเพราะว่า เขายังไม่เคยเห็นสถานที่ แล้วก็ยังไม่เคยคุยกันจริงๆจังๆด้วย
ก็ตอนที่เดินไปถึงหน้าโรงแรมก็ 9โมง 50 แล้ว
ก็คิดว่าคงไม่เท่าไหร่ กะตรงเวลาแป๊ะ(น่าน)
ก็เห็นรถตู้คันนึ่งขับออกไปแล้วก็ไม่ทันได้สนใจ ก็พึ่งจะ 9โมง 50 เองนี่ อิอิ
พอเข้าไปถึงร็อบบี้โรงแรม ปรากฏว่าไม่เห็นใครเลย เลยโทรไปหาพี่แตง
พี่แตงก็บอกว่าให้โทรไปถามรถตู้ เลยโทรไป
นั่นแหละ รถออกไปแล้วจริงๆ ไอ้คันนั้นแหละที่เห็น
ปรากฏว่าเราต้องนั่งรถคันอื่นไปที่สวนลุม แต่รถคันที่จะออกอีกคันมันตั้ง 11 โมงแหนะ
เลยกะว่าจะไปเอง ตอนกำลังเดินไปก็มีรถตู้กำลังออกพอดี
เขาก็ถามว่าจะไปไหน พอบอกว่าไปสวนลุมเขาก็บอกให้ขึ้นไปกับเขา
พอเปิดประตูเท่านั้นแหละ เอ๋อแดก(จะเอ๋อไปถึงไหนเนี้ย)
ฝรั่งครับท่าน โอ้แม่เจ้าพูดอังกฤษไม่เป็นซะด้วยสิ เลยบลาๆไป อิอิ
แต่สุดท้ายก็ไปนั่งข้างคนขับระหว่างอยู่บนรถนะ แบบว่ากังวลมากๆ
กลัวโดนเท็นซังดุเอาว่างั้นเหอะ โยชิซาว่าซังด้วย
ก็เลยหาๆๆดูที่ใบรถว่า มีใครนั่งรถคันเดียวกับเท็นซังบ้าง แล้วจะโทรหาสต๊าฟคนนั้น
พอดีมีจินซังนักแสดงที่พี่โอ๋พี่เทคสุดสวยเป็นคนดูแลอยู่ เลยจัดการโทรหาพี่โอ๋ซะ
พี่โอ๋ไม่ได้นั่งมากับนักแสดงเพราะพี่โอ๋นัดกับจินซังแล้วว่าไปเจอกันที่สวนเลย
เรางี้ก็หน้าเสียสิ ลุงขับรถเห็นใจล่ะมั้ง เลยต่อเบอร์รถคันนั้นให้
แล้วถามไปว่า มีญี่ปุ่นผมทองอยู่มั้ยเลย ได้ขอคุยกับเท็นซังก่อนอื่น ก็บอกว่า
"ขอโทษค่ะ(ใช้คำสุภาพที่สุดประมาณว่า ขอโทษอย่างไม่มีข้อแก้ตัว)"
เท็นซังก็บอกว่า " ไม่เป็นไรๆ เดี๋ยวค่อยเจอกัน ยังไงก็ฝากด้วยนะ"(น้ำตาร่วงค่ะ )
แล้วก็โล่งใจอย่างสุดซึ้ง ฮือๆ พอไปถึง ก็ ยังไม่มีใครเพื่อนๆพี่ๆคนไหนมาเลยซักคน
แน่ล่ะเท็นซังมาซะรอบเช้าเลยนี่ เราก็เลยนั่งคุยกับพี่ทีมงานไปพลางๆ
แว๊บเห็นเท็นซัง เดินอยู่ไกลๆ เด่นซะสีผมนั่นน่ะ แต่ก็ไม่ได้ไปทักอะไร
แล้วเขาก็หายไปไหนไม่รู้ (หายตัวไวมาก)มาโผล่อีกที กำลังเดินออกจากห้องประชุม
เขาก็ไหว้เรา แล้วบอกว่า "สวัสดีครับ วันนี้ฝากด้วยนะ"

ตอน เริ่มงานกันเต๊อะ
ซักพัก เหมือนจะเริ่มรู้หน้าที่ตัวเองหลังที่เดินเตร่ไปมาหาเพื่อนนานโขอยู่
ก็เดินไปหาเท็นซังแล้วบอกว่า "วันนี้แสดงเวที ที่1นะ เวลานี้ๆบลาๆ"
คือตอนที่เดินคุยกันนะเท็นซังอยู่ใกล้มากนขนาดหลังของเราเบียดกับไหล่ของเขาเลย
เท็นซังตัวเล็กกว่าที่คิดซะอีกแล้วก็ได้กลิ่นหอมของผู้ชาย(แน่ล่ะผู้ชายนี่ยะ)
จากนั้นก็พาเขาไปแนะนำให้รู้จักกับพี่แซม พี่สต๊าฟที่จะต้องร่วมงานกัน3วัน
เท็นซังมืออ่อน ไหว้คนนั้นคนนี้ตลอด ดูเป็นมิตรมากๆ
แล้วจากนั้น เราก็ถามเท็นซังว่า จะไปที่เวทีกันเลยมั้ย เขาก็บอกว่าไปเลยก็ได้
ก็พากันขนของไป แต่คราวนี้มี ทั้งโยชิซาว่าซัง แล้วก็สต๊าฟอีกคนมาด้วย(จำชื่อมะได้)
แบบว่า กรี๊ดด โยชิซาว่าซัง จะมาทำไม๊ เค้ากลัวน๊า ทำไมไม่ไปดูแลคนอื่นๆเล่า
ตอนนั้น ก็เดินกับพี่แซม 2 คน ฮ่ะๆ พอใกล้จะถึงเวที
ไม่รู้ยังไง ดันไปถาม โยชิซาว่าซังว่า "ร้อนมั้ย"เขาก็ตอบว่า "ก็นิดหน่อย"
แล้ว ทั้งโยชิซาว่ากับสต๊าฟอีกคนก็เกิดอะไรขึ้นไม่รู้มาเล่นกับกระเป๋าสะพายของเรา
คือมันเป็นภาษาญี่ปุ่นไง เขาก็แปลกใจกันใหญ่เลย(น่าสนุกตรงไหนเนี้ย)
ก็พาเท็นซังเข้าไปที่เวที เวที1เนี้ย ดีม๊ากๆ มีห้องส่วนตัวให้ด้วย
เลยจองให้เท็นซังห้องหนึ่ง แล้วเราก็ให้เท็นซังจัดเตรียมของของตัวเองไป
แล้วสต๊าฟคนนั้น(ตั้งชื่อว่าคุณเอก็แล้วกัน)ก็บอกว่าอยากจะลองเช็คเสียง
นี่แหละคือหน้าที่ของเราจริงๆ คือต้องไปคอยพูดกับพวกพี่สต๊าฟ คอยประสานงานกัน
ก็พอไป ปรากฏว่า ยังไม่มีเครื่องปั่นไฟ เลยเช็คไม่ได้เลยแปะไว้ก่อนว่าจะมาใหม่
จากนั้นทั้งเอซังแล้วคุณโยชิซาว่าก็หายตัวไป(ดีแล้วล่ะ) เราเลยอยู่กับเท็นซัง
ตอนที่เท็นซังเตรียมของเราก็ถามเท็นซังซะหมดทุกอย่างเกี่ยวกับโชว์
"โชว์กี่นาทีคะ"
"เพลงที่ใช้ประกอบยุ่งยากหรือเปล่าว"
"ใช้เวลาเตรียมตัวก่อนแสดงเท่าไหร่"
เรื่องที่อีใหม่กังวลใจก็มีเพียงเท่านี้ คือที่ต้องถามไว้เพราะว่า เราไม่เก่งไง
ถ้าให้แปลสดหรืออะไรมันยากเกินไป มาทำงานนี้ไม่ใช่ล่ามนะ แค่ผู้ประสานงาน
เท็นซังก็บอกว่า ช่วงนี้ว่างจะไปไหนก็ได้ แต่ด้วยความที่หน้าที่ยังไม่เสร็จไง เลยไม่ไป
แต่ก็บอกกับเท็นซังว่า งั้นจะไปเดินเล่นแถวๆนี้นะ เขาก็ ขอเบอร์โทรเราไป
แบบว่าเท็นซังเอามือถือมาจากญี่ปุ่นด้วย สีฟ้าอมเขียวแหละ
แต่เจ้ากรรม อีใหม่จำเบอร์ตัวเองไม่ได้(เท็นซังแอบขำ) กว่าจะให้ได้นี่แทบตายเลย
แล้วเท็นซังก็ให้นามบัตรของเขามาด้วย อิอิ จะเก็บไว้อย่างดีเลยจ้า

เดินเล่นไปมา กลับมาอีกที เท็นซังก็หายตัวไปแล้ว จู่ๆก็มีเบอร์แปลกๆโทรมา
ถามว่าเป็นสต๊าฟของเท็นซังใช้มั้ย คือเขาอยากคุยกับเท็นซัง เลยให้ใหม่ไปเขาหน้าเวที
อีกล่ะต้องไปหาคนที่ไม่เคยเห็นหน้าอีกแล้ว  คือกล้าๆกลัวๆง่ะ
การทำงานกับคนแปลกหน้าเป็นจุดอ่อนของเราเลย
แล้วก็ได้คุยกับพี่ต๋อมก็อธิบายเกี่ยวกับโชว์ของเท็นซังไปซะละเอียด
ก็ไอที่ถามๆๆ เขามานั่นแหละ บวกกับที่เคยหาข้อมูลมาก่อนหน้าแล้ว
แต่พี่เขาก็ยังอยากจะคุยกับเท็นซังอยู่ดี ฮ่าๆ
เลยบอกไปว่า "เท็นซังไปสูบบุหรี่ที่ไหนก็ไม่รู้ แต่เดี๋ยวก็คงมาค่ะ "
แต่เท็นซังก็ยังไม่มา ฮ่าๆ เลยมารอที่หน้าห้อง รอแล้วก็รออีก จนพี่ต๋อมมาเห็น
แล้วบอกให้เราไปกินข้าวซะ(ยังไม่ได้กินไรเล๊ย) แต่เราก็ไม่ไป ก็ห่วงงานนี่หน่า
เพลงก็ยังไม่ได้เช็คจะสบายใจได้ยังไง ทนไม่ได้ เลยเดินกลับไปที่ห้องประชุม
ก็เจอกับเท็นซังพอดี แต่อยู่ ตรงข้ามมีคลองเล็กๆกั้น
เราเลยตะโกนเรียกเท็นซังซะเลย เขาก็ ทำท่าถามว่า จะไปกินข้าวหรอ เราก็ตอบใช่
แต่ที่จริงไม่ได้ไปกินข้าวหรอก ฮ่า ไปเดินเล่นงั้นๆแหละ

กว่าจะได้โชว์กว่าจะได้เช็คนั่นนี่ ก็ ใกล้ๆเริ่มเปิดงานนั่นแหละ
วันนี้เท็นซังแสดง ทั้งหมด2รอบ แต่ว่า แสดงถึง2ทุ่มเลยเห็นจะได้

ต่อไปจะแปะรูป ฮะ อันนี้ก่อนแสดง

เท็นซังก่อนแสดงระหว่างรอเข้าพิธีเปิด


ยีราฟ ขวัญใจเด็กๆเลย


โยสุเกะ กับ โคฮารุ แห่ง Pranoi พอขอถ่ายรูป เขาก็โพสต์ท่าให้เลย

เท็นซัง กับ เจมส์ซัง วันนี้ได้แสดงเวทีเดียวกัน การแสดงของเจมส์ซังน่ารักมากๆ
ตอนหลังโชว์ แอบไปบอกเจมส์ซังว่า "เป็นโชว์ที่น่ารักมากค่ะ"



แอบมาเป็นมือที่3ระหว่างสองคน อิอิ

มองดีๆแล้วจะเห็นของดี อุนปะซัง


จำชื่อไม่ได้ง่า แต่ว่าน่ารักดี
 

แบบว่าช่วงนี้จะเป็นช่วงที่นักแสดงมาร่วมเปิดพิธี เราเลยได้ถ่ายรูปมาด้วย ฮ่าๆ
พอจบพิธี ก็จะเป็นการแสดงรอบแรกของเท็นซัง แอบตื่นเต้นมากๆ
กลัวว่าตัวเองจะทำอะไรผิดพลาด ตอนนั้นคุบกับเท็นซังว่า " อยากดูไวๆ"
ตอนนั้นกระโดดเบาๆที่ปลายเท้าด้วยความตื่นเต้น
เท็นซังก็ทำเหมือนกันแล้วบอกว่า "ผมก็อยากแสดงไวๆ"

ไปยืนคุยกับเจมส์ซัง แบบว่าเขาเห็นอาการตื่นเต้นของเรามั้ง
เลยบอกว่า "ใจเย็นๆทำใจให้สบายๆ"
แล้วเท็นซังก็บอกว่า
"ไม่เป็นไรๆเขาตื่นเต้นแค่ตอนก่อนแสดงเท่านั้นแหละ"
เอิ่ม อีใหม่เวอร์มากตกลงใครขึ้นโชว์กันแน่ ไปตื่นเต้นแทนเค้าทำม๊าย

เอาล่ะ พีธีเปิดจ้า

แล้วจากนั้น ก็เป็นโชว์รอบแรกของเท็นซัง


ออกมาก็ไหว้ก่อนเลย มีคนแอบชมว่าเท็นซังไหว้สวยด้วย
ก่อนเท็นซังแสดง เขาบอกว่า "ใหม่จังไปดูก็ได้นะ" เท่านั้นแหละ อีใหม่ ก็
แรดไปนั่งซะหนเสดเลย แบบว่าไม่ค่อยเห่อ


ภาพบรรยากาศตอนรอบที่สอง คนเยอะเลยเข้าไปไม่ได้


แสดงเสร็จก็มีคนมาขอถ่ายรูปเต็มไปหมด แอบแซวเท็นซังว่า
"เหมือนไอดอลเลยค่ะ"


เท็นซังเรียกเราไปถ่ายรูปคู่หลังแสดงเสร็จ

ตอนเดินกลับ ก็กลับพร้อมกับเขา ก็ได้ถามนู่นนี่
เท็นซังบอกว่า เขาแสดงโชว์มา 27ปีแล้ว แบบว่าทึ่งว่ะ ฮ่าๆ
(แอบถามว่า ตอนนั้นใหม่จังเกิดยังน๊า)




จบงานวันแรก ก็ต่อเมื่อไปส่งเท็นซังขึ้นรถ แล้วจากนั้น เราก็ถึงได้กลับ

ตอนเดินกลับพอดีเห็นเขาถ่ายรูปกันเลยถ่ายบ้าง

แล้วบังเอิญได้เจอเพื่อนๆที่มาเที่ยวงาน เลยถ่ายรูปกันหน่อย


รูปเดี่ยว สู้ตายเว้ยยยยยยยย

และเพื่อนๆคนอื่นๆ ก่อนที่จะแยกย้ายกันไป

งานวันแรกก็ผ่านไปด้วยดีนะ เรียกว่าโชคดีที่ได้ทีมงานดี ก็เลยไม่ค่อยเครียด
ทั้งพี่แซมพี่อ้อมเราก็สนิทกันทั้งหมดเลย แถมพี่ๆเวที1 ก็ ใจดีทุกคน
คอยตามตัวตลอดเลย ไม่ปล่อยให้เราต้องทำงานคนเดียว
แบบนี้ค่อยโล่งใจหน่อยเน้อ